یه تحقیق جدید نشون میده که گروه خونی شما روی خطر سکته مغزی زودرس تأثیر میذاره

تحقیقات یه ارتباط غافلگیرکننده بین گروه خونی و خطر سکته مغزی رو نشون میده و آدمایی که یه نوع خاصی از گروه خونی A رو دارن، با احتمال بیشتری برای سکته مغزی قبل از ۶۰ سالگی روبرو هستن.

این یافته، که تو سال ۲۰۲۲ چاپ شده، درک ما رو از اینکه چطور ساختار بیولوژیکی منحصر به فردمون می‌تونه روی سلامتی‌مون تأثیر بذاره، عمیق‌تر می‌کونه.

شما احتمالاً اسم گروه‌های خونی A، B، AB و O رو شنیدید، که به نشانگرهای شیمیایی مختلفی به اسم آنتی‌ژن‌ها که روی سطح گلبول‌های قرمز خون ما پیدا می‌شن، اشاره دارن.

حتی تو همین گروه‌های خونی اصلی هم، تفاوت‌های ظریفی وجود داره که به خاطر جهش تو ژن‌های مربوطه به وجود میاد.

محقق‌ها داده‌های ۴۸ تا تحقیق ژنتیکی رو بررسی کردن، که شامل تقریباً ۱۷,۰۰۰ بیمار سکته مغزی و نزدیک به ۶۰۰,۰۰۰ نفر سالم می‌شد. همه شرکت‌کننده‌ها بین ۱۸ تا ۵۹ سال سن داشتن.

یافته‌هاشون یه رابطه واضح رو بین ژنی که مسئول زیرگروه خونی A1 هست و سکته مغزی زودرس، نشون داد.

یه جستجوی گسترده تو ژنوم، دو تا مکان رو پیدا کرد که به شدت با خطر زودتر سکته مغزی مرتبط بودن. یکی‌شون با همون جایی که ژن‌های گروه خونی قرار دارن، همزمان بود.

یه تحلیل دوم روی انواع خاصی از ژن گروه خونی، نشون داد آدمایی که ژنومشون یه تنوعی از گروه A رو کد می‌کرد، ۱۶ درصد بیشتر از بقیه گروه‌های خونی، شانس سکته مغزی قبل از ۶۰ سالگی رو داشتن.

برای اونایی که ژن گروه O1 رو داشتن، این خطر ۱۲ درصد کمتر بود.

اما محقق‌ها اشاره کردن که این خطر اضافی سکته مغزی تو آدمای با گروه خونی A، کمه، برای همین نیازی به مراقبت یا غربالگری اضافی تو این گروه نیست.

استیون کیتنر، نویسنده ارشد و متخصص مغز و اعصاب عروقی از دانشگاه مریلند، گفته: «ما هنوزم نمی‌دونیم چرا گروه خونی A خطر بیشتری رو به همراه داره.»

«ولی به احتمال زیاد به عوامل لخته شدن خون مثل پلاکت‌ها و سلول‌هایی که رگ‌های خونی رو می‌پوشونن و همچنین بقیه پروتئین‌های در گردش ربط داره، که همشون تو به وجود اومدن لخته‌های خون نقش دارن.»

با اینکه یافته‌های این تحقیق ممکene نگران‌کننده به نظر بیان—که گروه خونی می‌تونه خطر سکته مغزی زودرس رو تغییر بده—ولی بیایید این نتایج رو تو یه چارچوب بزرگتر ببینیم.

هر سال تو آمریکا کمتر از ۸۰۰,۰۰۰ نفر دچار سکته مغزی می‌شن. بیشتر این اتفاقات—حدود سه چهارمشون—تو آدمای ۶۵ ساله و مسن‌تر اتفاق میفته و این خطر هر دهه بعد از ۵۵ سالگی دو برابر می‌شه.

همچنین، آدمایی که تو این تحقیق شرکت کرده بودن، تو آمریکای شمالی، اروپا، ژاپن، پاکستان و استرالیا زندگی می‌کردن و آدمای با اصالت غیر اروپایی فقط ۳۵ درصد از شرکت‌کننده‌ها رو تشکیل می‌دادن. تحقیقات آینده با یه نمونه متنوع‌تر می‌تونه به روشن شدن اهمیت این نتایج کمک کنه.

کیتنر گفته: «ما به وضوح به تحقیقات تکمیلی بیشتری نیاز داریم تا مکانیزم‌های افزایش خطر سکته مغزی رو روشن کنیم.»

یه یافته کلیدی دیگه این تحقیق از مقایسه آدمایی که قبل از ۶۰ سالگی سکته مغزی کرده بودن با اونایی که بعد از ۶۰ سالگی سکته مغزی کرده بودن، به دست اومد.

برای این کار، محقق‌ها از یه مجموعه داده از حدود ۹,۳۰۰ نفر بالای ۶۰ سال که سکته مغزی کرده بودن و حدود ۲۵,۰۰۰ نفر سالم بالای ۶۰ سال که سکته مغزی نکرده بودن، استفاده کردن.

اونا فهمیدن که اون افزایش خطر سکته مغزی تو گروه خونی A، تو گروه سکته مغزی دیررس، بی‌اهمیت می‌شه، که نشون میده سکته‌هایی که تو سنین پایین‌تر اتفاق میفتن، ممکene مکانیزم متفاوتی نسبت به اونایی که بعداً اتفاق میفتن، داشته باشن.

نویسنده‌ها گفتن که سکته‌های مغزی تو آدمای جوون‌تر کمتر به خاطر تجمع رسوبات چربی تو رگ‌ها (یه فرآیندی که بهش میگن آترواسکلروز) ایجاد می‌شن و بیشتر به خاطر عواملی که به تشکیل لخته ربط دارن، به وجود میان.

این تحقیق همچنین نشون داد که آدمای با گروه خونی B، صرف نظر از سنشون، حدود ۱۱ درصد بیشتر از آدمای سالم، احتمال داشت که سکته مغزی کنن.

تحقیقات قبلی نشون میدن که بخشی از ژنوم که گروه خونی رو کد می‌کونه، که بهش میگن «لوکوس ABO»، با کلسیفیکاسیون عروق کرونر، که جریان خون رو محدود می‌کونه، و حمله قلبی مرتبطه.

توالی ژنتیکی برای گروه‌های خونی A و B همچنین با یه خطر کمی بالاتر از لخته‌های خون تو رگ‌ها، که بهش میگن ترومبوز وریدی، هم مرتبط بوده.

لینک منبع